Chapter 3 ความหอมหวานของผลไม้

เกมรัก ลวงใจ

Chapter 3 ความหอมหวานของผลไม้


“ฉันไม่ชอบผู้ชาย แต่ถ้าให้คิดว่านายเป็นผู้หญิงก็ย่อมได้ จะว่าไปหน้านายก็หวานเหมือนยูที่ฉันรักเหมือนกันนะ ชื่อตัวหน้าก็ยูเหมือนกันซะด้วย” ฮารุกิรั้งกางเกงยูสึกะเหวี่ยงทิ้งอย่างไร้ทิศทาง มือหนาสอดนิ้วขยายช่องทางคับแคบขยับเข้าออก จากหนึ่งนิ้วเพิ่มเป็นสองและสาม ยิ่งขยับลึกเข้าไปมากเท่าไหร่ยิ่งเรียกเสียงร้องครวญครางจากยูสึกะได้มากเท่านั้น





“อะ...อื้อ...อย่า...ไม่เอา” ยูสึกะส่ายหน้าไปมาน้ำตาคลอเบ้าเพราะความเจ็บทั้งร่างกายและ...หัวใจ





“ขัดขืนทำไมหรือนายไม่อยากเป็นฝ่ายรับ บอกไว้ก่อนฉันไม่มีทางยอมให้นายรุกหรอกนะ” เสื้อโค้ชที่ฮารุกิใช้เพื่อหลบหนีออกจากห้องกันอนาจารถูกถอดออก ชั่วขณะหนึ่งที่ยูสึกะเหมือนต้องมนตร์อีกระลอก หุ่นสมชายชาตรีอุดมไปด้วยมัดกล้ามและซิกแพ็คไม่มากไปหรือน้อยไปอย่างคนดูแลสุขภาพสม่ำเสมอ ผิวขาวเนียนสวยที่เคยทำให้เขาจ้องมองไม่วางตา และส่วนที่ทำให้ต้องหน้าแดงเมื่อมองไป ท่อนแข็งร้อนนั้นพองโตขึ้นไม่เหมือนก่อนหน้านี้





“เห็นใช่ไหมว่าฉันมีอารมณ์แล้ว นายต้องรับผิดชอบ ยู”





“ไม่...ไม่เอา” ถึงต้องการอ้อมกอดนี้มากขนาดไหน แต่เขาก็ไม่ต้องการเป็นตัวแทนของใคร รู้ดีว่าฮารุกิจงใจเรียกชื่อเขาแค่ตัวแรก ชื่อที่เหมือนกับคนที่ฮารุกิรัก ชื่อของผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เขา





แม้แต่เวลานายกอดฉันก็ยังนึกถึงคนอื่น...ไม่มีที่ว่างให้ฉันบ้างเลยหรือ





ยูสึกะพยายามขยับขาหนีทำให้มองเห็นถึงช่องทางสีหวานสะอาดมีน้ำใสๆ ไหลออกมา ฮารุกิคิดว่าร่างบางกำลังยั่วยวนจึงกระชากขาเรียวขึ้นพาดบ่าแทรกแก่นกายเข้ากับสะโพกมนอย่างรวดเร็ว ยูสึกะถึงกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด





“ฮารุผมเจ็บ หยุดเถอะ...หยุดเถอะนะ” น้ำตายูสึกะไหลรินเกร็งร่างจนฮารุกิรู้สึกได้ถึงช่องทางที่บีบรัดแน่น ต้องฝืนกลั้นความสุขภายในที่จะเอ่อล้นออกมากดย้ำเข้าออกช้าๆ ให้ส่วนนั้นของเขาเข้าไปจนกระทั่งหมดมิด





“อ้ะ!...อ๊าาาาา” ของเหลวสีขาวฉีดพุ่งใส่ร่างแกร่งเต็มหน้าฮารุกิใช้ปลายลิ้นแลบเลียน้ำที่ติดริมฝีปาก ส่งรอยยิ้มรัญจวนใจให้ตัวการที่บัดนี้ร่างกายสั่นระริกเมื่อความสุขสมถูกปลดปล่อยออกมา





“แค่นี้ก็ไปแล้วเหรอ? ฉันยังไม่เสร็จเลยนะ ทำรุนแรงขนาดนี้ยังมีความสุขอยู่ได้ นายนี่ซาดิสต์จริงๆ” ไม่ใช่นะ เพราะเป็นนายต่างหากถึงได้รู้สึกดี ถึงจะเจ็บก็เถอะ ความสุขที่ได้รับมันบดบังความทุกข์ในใจไปหมด ยูสึกะเถียงในใจ





อา...รู้สึกถึงฮารุกิที่อยู่ในตัวเราอย่างชัดเจน





ฮารุกิเพิ่มแรงกระแทกเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง ร่างบางครางหวานสลับกับความทรมาน ผลจากแรงกระแทกที่รวดเร็วและรุนแรงทำให้มีเลือดไหลออกมาจากปากแผลที่เกิดการเสียดสี





“เลียสิของๆ นาย” ยูสึกะลากลิ้นไล้ไปทั่วหน้าฮารุกิตามคำสั่ง จากแก้มซ้ายไปขวา ปลายจมูกที่ติดมากหน่อยขึ้นไปถึงบนหน้าผาก ท้ายสุดเขาหยุดมองริมฝีปากที่ไม่เลอะเพราะร่างสูงทำความสะอาดไปแล้ว แต่เขาก็หวังจะลิ้มรสชาติของมัน...อยากสัมผัสมานานแล้ว





ฮารุกิรู้สึกเหมือนโดนไอ้ตูบข้างบ้านที่ชอบมาเลียหน้าเขาบ่อยๆ มาเล่นกับเขา เพียงแต่ตอนนี้เป็นคนไม่ใช่หมาอย่างเคย หลับตาลงพลางคิดว่าจั้กจี้พิลึกดี แต่พอรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มละมุนที่มาปะทะกับริมฝีปากเขาอย่างเชื่องช้าก็ทำให้ตื่นจากภวังค์ ผลักร่างบางออกพร้อมกับเพิ่มแรงกระแทกกระทั้นเข้าไปอีกทั้งที่ก็รู้ดีว่าเลือดได้ไหลซึมปะปนกับน้ำสีใส ช่องทางที่ไม่เคยมีใครได้เข้าไปนั้นคงจะฉีกขาด ถึงที่สุดเขาก็ถอนกายออกแล้วกระแทกเข้าไปใหม่ กระตุกเกร็งปลดปล่อยความต้องการเข้าสู่ร่างบาง ปริมาณของมันนับว่ามากพอดู ร่างบางหอบแฮ่ก รู้สึกยังกับตัวเองไปวิ่งวิบากมา เจ็บก้นจนระบมไปหมด แต่ก็ไม่คิดทักท้วงใดๆ







ฮารุกิลุกขึ้นเดินไปหยิบของบนโต๊ะแล้วเดินกลับมาที่ยูสึกะอีกครั้ง เขายื่นสิ่งนั้นลงบนใบหน้าสวย บรรจงกรีดเป็นรอยยาวน่าหวาดเสียวด้วยมีดคัตเตอร์อันเล็กแค่นิดเดียว





“อ้ากกกกกก!...ฮารุ ทำไม...นายถึง” ยูสึกะร้องอย่างคาดไม่ถึงว่าคนตรงหน้าจะทำกับเขาแบบนี้ หลังจากที่มีอะไรกัน น่าจะชอบเขาได้บ้าง...แต่ทำไม





“เป็นไงล่ะ ความเจ็บปวดของฉันก็เหมือนกับนายในตอนนี้ ถูกทรยศหักหลัง! จากนายแล้วก็คนที่ฉันรัก จำใส่สมองเอาไว้ขืนนายยังมายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก มีดที่กรีดบนหน้านายมันจะลงไปอยู่ที่คอ”





“ฉันรักยูคนเดียวเท่านั้น ต่อให้นายพยายามมากเท่าไหร่ก็เปล่าประโยชน์ เพราะมันรังแต่จะทำให้ฉันเกลียดนายมากกว่าเดิม”





“ฮารุ...ฮารุกิ อย่าไปนะ อย่าไป ม่ายยยยยยยยยย” ยูสึกะร้องเรียกอย่างคนบ้า แต่ฮารุกิก็ไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย เขาเร่งใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องไป ยูสึกะขยับลุกตามไปได้มากสุดแค่คลานเท่านั้น เนื่องจากความเจ็บปวดที่ฮารุกิได้ฝากฝังเอาไว้บนใบหน้าและตามร่างกาย





ความทุกข์ระทมนี่มันคืออะไรกันนะ เขายังยินดีซะกว่าถ้าฮารุกิฆ่าเขาแทนที่จะได้ยินประโยคนั้นจากปากว่า ‘ฉันเกลียดนาย’ เหมือนกับร่างกายจวนเจียนจะแหลกสลายในนาทีที่เขาเอ่ยถ้อยคำบาดใจ ทำไมมันเจ็บ...ถึงเพียงนี้







เห็นบ้างไหม เงาที่สะท้อนในตา แทนเสียงให้เธอรู้ว่า…เธอมีค่าเท่าไร

เหมือนเธอรู้ แต่ชอบทำเป็นเย็นชา ทำเหมือนฉันไม่มีค่า พูดจาทำร้ายใจ



ขอทีไม่ว่ารักหรือเปล่า ทำดีกับฉันบ้างสักหน่อยได้ไหม



ทำไมใจร้ายอย่างนี้ ขอได้ไหม เห็นใจกันสักครั้ง

ไม่เคยต้องการความหวัง แค่รักเธอในใจ

ทำไมใจร้ายอย่างนี้ แค่ได้รัก ถ้าเธอไม่รักก็ไม่เป็นไร

ไม่ขอให้เธอห่วงใย แค่อย่าทำร้ายหัวใจขนาดนี้

(แค่อย่าทำร้ายหัวใจกันอีกเลย)



รู้บ้างไหม คำพูดของเธอแรงแรง ฟังแล้วมันช่างทิ่มแทง อย่าทำอย่างนั้นเลย

ยิ่งบางครั้ง ประชดด้วยการเมินไป ยิ่งเหมือนไม่มีเยื่อใย ช่างปวดใจเหลือเกิน





*เพลง ทำไมใจร้ายอย่างนี้

ศิลปิน นำทิพย์ จงรัชตะวิบูลย์ Ost. บ่วงรักกามเทพ


////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ข้อมูลส่วนตัว

Author:หิมะเหล็ก
ขอต้อนรับเข้าสู่ FC2

รายการล่าสุด
ค้นหา
ลิ้งค์เพื่อนบ้าน